تبلیغات
امام علی علیه السلام
| عمومی ,

تنهایی علی علیه السلام

 علی (ع) تنهاست!

چه كسی تنها نیست؟؟

كسی كه با همه و در سطح همه است.

كسی كه رنگ زمان به خود می گیرد.

احساس خلأ مربوط به روحی است كه آنچه در این جامعه و زمان و در این ابتذال روزمرگی وجود دارد نمی تواند سیرش كند.

و لذا آنهمه یاران، آنهمه همرزمان، آنهمه نشست و برخاست با اصحاب پیامبر، هیچكدام برای علی (ع) تفاهمی بوجود نیاورده است.

هیچكدام از آنها در سطح او نیستند.

می خواهد دردش را بگوید،

حرفش را بزند،

گوش نیست، دلی نیست، و فهمی نیست تا بفهمد.

رنج بزرگ یك انسان این است كه  عظمت او و شخصیت او در قالب فكرهای كوتاه، در برابر نگاههای پست و پلید، و احساس او در روحهای بسیار آلوده و اندك و تنگ قرار گیرد.

 نیمه شب به طرف نخلستان می رود، آنجا هیچكس نیست، مردم راحت آرمیده اند، هیچ دردی آنها را در دل شب بیدار نگاه نداشته است، و این مرد تنها،‌ كه روی زمین خودش را تنها می یابد، با این زمین و این آسمان بیگانه است، و فقط رسالت و وظیفه اش، او را با جامعه و این شهر پیوند داده.

ولی وقتی به خودش بر می گردد می بیند كه تنهاست.

شبانه به نخلستان می رود، و باز برای اینكه ناله او بگوش هیچ فهم پلیدی و هیچ نگاه آلوده ای نرسد، سر در حلقوم چاه فرو میكند و می گرید.

این گریه از چیست؟؟؟

افسوس كه گریه او یك معما برای همه است، زیرا حتی شیعیان او نمی دانند علی چرا  می گرید.

از اینكه خلافتش غصب شده؟

از اینكه فدك از دست رفته؟

از اینكه فلانی روی كار آمده؟

از اینكه او از مقامش...؟

از اینكه همسرش را...؟، از اینكه...؟، از...؟

علی (ع) در طول تاریخ تنها انسانی است كه در ابعاد مختلف و حتی متناقض كه در یك انسان جمع        نمی شود قهرمان است. چنین انسانی و در چنین سطحی معلوم است كه در دنیا تنهاست. چنین انسانی در جامعه اش و در برابر یاران همرزمش كه عمری را در راه عقیده كار كرده اند، با پیامبر صادقانه شمشیر زده اند، اما در اوج اعتقاد و ایمان و اخلاصشان به پیامبر و اسلام، قبیله و تعصبات قومی را فراموش نكرده اند، مقام را آگاهانه و یا ناخودآگاهانه نتوانسته اند از یاد برند و سمبل اخلاص مطلق و یكدست- همچون علی (ع)- شوند، تنهاست.

از این دردناكتر اینكه علی (ع) در میان پیروان عاشقش نیز تنها است!!

در میان امتش كه همه عشق و احساس و همه فرهنگ و تاریخشان را به علی (ع) سپرده اند تنها است.

او را همچون یك قهرمان بزرگ، یك معبود و یك اله می ستایند اما نمی شناسندش و نمی دانند كه كیست؟ دردش چیست؟ حرفش چیست؟ رنجش چیست؟ و سكوتش چراست؟؟

این است كه علی (ع) در میان پیروانش هم تنهاست.

این است كه علی (ع) در اوج ستایشهایی كه از او میشود، مجهول مانده است.

درد علی (ع) دو گونه است:

یك درد ، دردیست كه از زخم شمشیر ابن ملجم در فرق سرش احساس می كند و درد دیگر، دردی است كه او را تنها در نیمه شبهای خاموش به دل نخلستانهای اطراف مدینه كشانده و بناله در آورده است.

ما تنها بر دردی می گرییم كه از شمشیرابن ملجم در فرقش احساس می كند، اما این درد علی (ع) نیست، دردی كه چنان روح بزرگی را بناله آورده است تنهایی است، كه ما آنرا  نمی شناسیم!!

باید این درد را بشناسیم، چرا كه علی (ع) درد شمشیر را احساس نمی كند و ما درد علی را احساس  نمی كنیم.


نوشته شده توسط سید روح الله نوربخش در چهارشنبه 30 آذر 1384 و ساعت 07:12 ق.ظ
نوشته های پیشین
+ + + + + + + کلامی از علی علیه السلام+ + پیام تسلیت + حدیث هفته ـ۲+ + زندگینامه+ + +

صفحات: